คนที่ไม่รู้จริง เช่น สอนผิดๆ หรือ พูดถูกตามธรรมวินัยอยู่บ้างก็ตาม แต่ผู้นั้นไม่ได้เป็นแบบอย่างในข้อที่ตนเองพูด ก็ชื่อว่าไม่รู้จริง เช่น เขาสอนว่าพระรับเงินผิดวินัย เป็นบาป แต่เขาก็รับเงินเฉย อันนี้คือคนไม่รู้จริง หรืออ้างพุทธวจนะ แต่ยุ่งเกี่ยวเงินทอง อันนี้ก็ไม่รู้จริง หรือจะเป็นโยมก็เหมือนกัน เขาจะมีเรื่องพาณิชย์ เรื่องเงินอย่างใดอย่างหนึ่งมาเกี่ยวข้อง คือ นำเอาธรรมไปทำการค้า

คนที่ไม่รู้จริงไปพูดธรรมะสอนคน คือ เขาจะหวังลาภ สักการะ คนที่รู้จริงจะไม่หวังลาภ สักการะ