มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ทุกคนที่ทุศีล มีมิจฉาทิฐิ ให้กลายมาเป็นคนไม่ทุศีล มีสัมมาทิฐิ พระพุทธเจ้าจึงตรัสรับรองไว้ให้ว่า การให้ศีลแก่ผู้ที่ไม่ต้องการจะรักษา ไม่ถูกต้อง หรือ รักษาไม่ได้ ไม่พร้อมที่จะรักษา ก็ไม่ควรไปสมาทาน

นอกจากนี้ ยังสอดคล้องกับหลักธรรมวินัยข้ออื่นๆอีกเยอะแยะ เช่น

• "สมาทานศีลแล้วละเมิดบาปมากกว่าไม่สมาทาน" การรักษาศีลเป็นเรื่องที่ดี จริงอยู่ว่า เป็นบุญตอนที่สมาทาน แต่มันก็เป็นบาปตรงที่ไปละเมิด ฉะนั้น อย่าไปสมาทานศีล ถ้ารักษาไม่ได้ หรือ ไม่พร้อมที่จะรักษา
• "หญ้าคาอันบุคคลจับไม่ดีย่อมบาดมือนั่นเอง ฉันใด ความเป็นสมณะ อันบุคคลปฏิบัติไม่ดี ย่อมฉุดเข้าไปในนรก ฉันนั้น" ฉะนั้น อย่าไปบวช อย่าไปสมาทานศีล ถ้ารักษาไม่ได้
• "ธรรมวินัยนี้มีการการศึกษาไปโดยลำดับ ปฏิบัติไปโดยลำดับ" ฉะนั้น อย่าไปสมาทานศีล ถ้ารักษาไม่ได้ อย่าทำเกินกำลัง
• "เรียนปริยัติก่อน จึงไปปฏิบัติ" ฉะนั้น อย่าไปสมาทานศีล ถ้ารักษาไม่ได้ ไม่รู้เรื่องศีล
• มีศรัทธาอ่อนและปัญญาอ่อน แม้โทษเพียงอาบัติทุกกฏ ก็เป็นของใหญ่ละได้ยาก ละเมิดเอาได้ง่าย ฉะนั้น คนที่ศรัทธาอ่อนและปัญญาอ่อน รักษาศีลไม่ได้ ก็ไม่ควรไปสมาทานรักษา
• ในขุททานุขุททกสิกขา ที่ให้ยกวินัยออกได้นั้น ความหมาย คือ ถ้าพากันรักษาไม่ได้ ก็ให้ยกออก เพราะสมาทานศีลแล้วไปละเมิด รักษาไม่ได้มันบาปมาก และยังจะทำให้บรรลุธรรมไม่ได้ด้วย เพราะคาอาบัติอยู่นั้น หลุดพ้นไม่ได้ ข้อนี้ก็เอามาเทียบได้ กับข้อที่ว่า รักษาศีลไม่ได้ ก็ไม่ควรไปสมาทานรักษา
• มีหลักธรรมข้อไหนที่พระพุทธเจ้าตรัสบอกให้คุณไปทำในสิ่งที่คุณทำไม่ได้? ก็เช่นกัน มันเป็นไปไม่ได้ที่พระพุทธเจ้าจะสอนให้คุณรักษาศีลในข้อที่คุณรักษาไม่ได้

ศาสนานี้เป็นศาสนาแห่งปัญญา ทำอะไรมีหลักการ มีขั้นตอน รักษาศีลไม่ได้ ไม่รู้เรื่องของศีล ไม่พร้อมที่จะรักษา ก็ไปสมาทานรักษา อาศัยแต่ศัทธาอ่อนๆอย่างเดียวแต่ปัญญาไม่มี อันนี้มั่ว ไม่ใช่ที่พระพุทธเจ้าสอน