พระพุทธเจ้าติร่างกายท่านเองว่า น่าเกลียด อันคนพาลชอบ ตรัสว่า เห็นธรรม จึงเห็นตถาคด ก็หมายความว่า สงฆ์ที่พระพุทธเจ้าให้พึ่งนั้น ไม่ใช่ตัวคน ไม่ใช่วัตถุ แต่เป็นอำนาจ อานุภาพ ความรู้ เป็นนามธรรม เพียงแต่อาศัยตัวบุคคลเป็นตัวเชื่อมโยงไปสู่อำนาจนี้ก็เท่านั้นเอง เช่น มีตัวผู้รู้ก่อน จึงมีพุทธะ แต่ตัวผู้รู้ไม่ใช่พุทธะ แม้จะมีคำสมมุติเรียกท่านว่าเป็นพระพุทธเจ้าก็ตาม และก็เช่นเดียวกัน ตัวพระอริยะไม่ใช่สงฆ์ที่ให้เอามาเป็นที่พึ่ง ให้ทานในสงฆ์โดยให้กับพระทุศีลก็เพราะอาศัยเพศเขาเป็นตัวเชื่อมไปถึงสงฆ์ ไม่ใช่พระทุศีลนั้นเป็นสงฆ์