👉 คำว่า "อามก/āmaka" แปลว่าดิบ ในพระวินัย ห้ามรับ ธัญพืชดิบ (อามกธญฺญ/āmakadhañña) หมายรวมเอาทั้งข้าวเปลือกและข้าวสาร ข้าวเปลือกก็คือข้าวดิบ ข้าวสารก็คือข้าวดิบ มันอันเดียวกัน เมล็ดข้าวอันเดียวกัน ต่างแค่มีแกลบกับไม่มี คำว่า ธัญพืชดิบจึงมีความหมายกว้าง มีแกลบก็ห้ามรับ ไม่มีแกลบก็ห้ามรับ เพราะในสิกขาบทท่านตรัสไว้ชัดเจนว่า ห้ามทั้งตำด้วย ไม่ได้บอกว่า ตำเอาแกลบออกจะไม่ห้าม ถ้าเอาเรื่องแกลบมาจำแนกความต่างแบบนี้ งั้น รับรูปิยะที่เอาผ้าห่อไว้ก็จะว่าไม่ผิด ใส่ถุงมือรับรูปิยะก็จะว่าไม่ผิด

👉 แต่ในกรณีที่อนุญาตในคราวหนทางกันดาร อัตคัดน้ำ อัตคัดอาหาร เป็นเสบียงจะเดินทาง ท่านให้รับแค่ข้าวสาร เพราะใช้คำว่า ตณฺฑุล/taṇḍula เพราะชาวบ้านมีข้าวสารให้อยู่แล้ว ตำเอาแกลบออกให้แล้ว ไม่ให้เสียเวลาแสวงหาข้าวเปลือกเอามาตำเองให้ยุ่งยาก จึงอนุญาตให้รับข้าวสาร ไม่ใช่ข้าวเปลือก พะพุทธเจ้าสุดยอดเลยนะในการใช้คำ จึงเป็นกัปปิยะในกาลที่อนุญาต เป็นอกัปปิยะในนอกกาล "ถ้าพระสามารถรับข้าวสารได้โดยปกติ พระพุทธเจ้าจะไม่ บัญญัติวินัยข้อนี้อนุญาตให้รับได้เฉพราะกาล" ถ้าบัญญัติอนุญาตเฉพราะกาลแบบนี้ ก็แสดงว่า โดยปกตินั้นรับไม่ได้