ภิกฺขุสิกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุ
ภิกฺขุนีสิกฺข " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุณี
อธิสีลสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิสีลสิกขา
อธิจิตฺตสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิจิตสิกขา
อธิปญฺญาสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิปัญญาสิกขา.
การบอกลาด้วยคำว่า วินยํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วย
คำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งวินัย มีอาทิอย่างนี้
คือ:-
ภิกฺขุวินยํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของภิกษุ
ภิกฺขุนีวินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของนางภิกษุณี
ปฐมํ ปาราชิกกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปฐมปาราชิก
ทุติยํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนทุติยปาราชิก
ตติยํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนตติยปาราชิก
จตุตฺถํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนจตุตถปาราชิก
สงฺฆาทิเสสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสังฆาทิเสส
ถุลฺลจฺจยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนถุลลัจจัย
ปาจิตฺติยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาจิตติยะ
ปาฏิเทสนียํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิเทสนียะ
ทุกฺกฏํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุกกฏ
ทุพฺภาสิตํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุพภาษิต.
การบอกลาด้วยคำว่า ปาฏิโมกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา
ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งปาฏิโมกข์อย่างนี้
คือ:-