พุทธธรรมสงฆ์


ฉบับมหามกุฏฯ

พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน เล่ม ๗ ภาค ๗ - หน้าที่ 102 ( เล่ม 91 )

๘๒. กิเลสวิปปยุตตนสังกิเลสิกทุกะ
ปฏิจจวาระ
อนุโลมนัย
๑. เหตุปัจจัย
[๑๕๔] ๑. ธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สัง-
กิเลสิกธรรม อาศัยธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สัง-
กิเลสิกธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย.
๒. ธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่อสัง-
กิเลสิกธรรม อาศัยธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สัง-
กิเลสิกธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย.
๓. ธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สัง-
กิเลสิกธรรม และธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่อสังกิ-
เลสิกธรรม อาศัยธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สังกิ-
เลสิกธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย.
๔. ธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่อสัง-
กิเลสิกธรรม อาศัยธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่อสัง-
กิเลสิกธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย.
๕. ธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่อสัง-
กิเลสิกธรรม อาศัยธรรมที่เป็นกิเลสวิปปยุตตธรรม แต่ไม่ใช่สัง-

102