เช่น รับเงิน ผิด จึงบัญญัติห้ามรับเงิน ไม่ผิดจะไม่บัญญัติ ถ้าเป็นโยมรับเงินไม่ผิด ถ้าได้มาโดยสุจริต แต่ถ้าเป็นพระไม่ได้เลย มันเป็นธรรมชาติอันหนึ่งที่ไม่ผิดสำหรับโยม แต่ผิดสำหรับพระ มันไม่ใช่ว่า รับเงินไม่ผิดแต่มาผิดตรงที่พระพุทธเจ้าบัญญัติวินัยแล้วไปละเมิด อันนี้ก็ใช่ ผิดตรงที่ไปละเมิด แต่ก่อนที่ท่านจะบัญญัติ ข้อนั้นมันก็ต้องผิดสำหรับพระ จึงบัญญัติ ไม่ใช่ไม่ผิดก็ไปบัญญัติขึ้นมาเฉยๆ แล้วให้คนได้บาปตรงที่ละเมิด โดยไม่จำเป็น ฉะนั้น พระรับเงินจึงเป็นบาป

ผิดนี้ คือบาปนะ มันไม่ใช่ว่าผิดเฉยๆ พระพุทธเจ้าท่านห้ามพระรับเงินนะถูกแล้ว ไม่ใช่แค่ต้องอาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์นะ แต่ยังลามไปทุติยปาราชิกด้วย เพราะยักยอกทรัพย์เหมือนที่เห็นในข่าวทุกวันนี้ และอันที่ยังไม่เป็นข่าวก็อีกมาก