มีคนไปเข้าใจว่า วัตถุมงคลมีในพระพุทธศาสนา เพราะไปอ่านเห็นคำว่า "มงคล" ในพระวินัยเรื่องเหยียบผืนผ้า และ เรื่องให้พรเวลาจาม การอนุญาตแบบนี้ประกอบด้วยโยชน์มีอยู่ แต่ไม่ได้หมายความว่า ท่านอนุญาตปลุกเสกพระเครื่องในความหมายที่ชาวโลกสมมุติเอาเอง (มงคลตื่นข่าว) และการที่พระเหยียบผ้า มันไม่ได้หมายความว่าผ้ามันจะเป็นมงคล แต่คนก็เอาไปขยายความเอาเอง เอาไปเชื่อมโยงกับวัตถุปลุกเสกอื่น ๆ

วัตถุโดยตัวของมันเองไม่เป็นมงคล ศาสนาพุทธไม่ได้สอนให้ถือวัตถุว่าเป็นมงคล แต่ให้ถือการประพฤติสุจริตด้วยกายวาจาใจ ว่าเป็นมงคล เช่น ก้อนหินโดยตัวของก้อนหิน ไม่เป็นมงคล แต่ถ้าคิดว่าจะเอาก้อนหินไปสร้างประโยชน์ เช่น สร้างที่พัก สร้างถนน ให้คนได้ใช้ การกระทำแบบนี้จึงเรียกว่าเป็นมงคล หรือ ฤกษ์ดี เพราะกรรมเกิดจากการกระทำ จะเป็นบุญผู้นั้นต้องกระทำเอาเอง พระธาตุก็ตั้งอยู่อย่างนั้น ไม่ได้บันดาลให้ใครดีหรือชั่ว ดีหรือชั่วขึ้นอยู่กับผู้นั้นปฏิบัติยังไง