พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน เล่ม ๗ ภาค ๒ - หน้าที่ 496 ( เล่ม 86 )
คือ บริกรรมแห่งฌานที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิตก เป็น
ปัจจัยแก่ฌานที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิจาร.
โคตรภู และวิตก เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม
และวิจาร.
โวทาน และวิตก เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม
และวิจาร ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย.
[๓๒๘] ๒๑. สวิตักกสวิจารธรรม และอวิตักกวิจารมัตตธรรม
เป็นปัจจัยแก่สวิตักกสวิจารธรรม และอวิตักกวิจารมัตตธรรม ด้วย
อำนาจของอาเสวนปัจจัย
คือ ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรมที่เกิดก่อน ๆ และวิตก
เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรมที่เกิดหลัง ๆ และวิตก ด้วย
อำนาจของอาเสวนปัจจัย.
อนุโลม และวิตก เป็นปัจจัยแก่โคตรภู และวิตก.
อนุโลม และวิตก เป็นปัจจัยแก่โวทาน และวิตก.
โคตรภู และวิตก เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม และ
วิตก.
โวทาน และวิตก เป็นปัจจัยแก่มรรคที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม และ
วิตก ด้วยอำนาจของอาเสวนปัจจัย.