พระวินัยปิฎก มหาวรรค เล่ม ๔ ภาค ๑ - หน้าที่ 370 ( เล่ม 6 )
ด้วน ห้ามบรรพชาคนมือเท้าด้วน ห้าม
บรรพชาคนหูขาด ห้ามบรรพชาคนจมูกขาด
ห้ามบรรพชาคนทั้งหูและจมูกขาด ห้าม
บรรพชาคนนิ้วมือนิ้วเท้าขาด ห้ามบรรพชา
คนง่ามมือง่ามเท้าขาด ห้ามบรรพชาคนเอ็น
ขาด ห้ามบรรพชาคนมือเป็นแผ่น ห้าม
บรรพชาคนค่อม ห้ามบรรพชาคนเตี้ย ห้าม
บรรพชาคนคอพอก ห้ามบรรพชาคนถูก
ลงอาญาสักหมายโทษ ห้ามบรรพชาคนถูก
เฆี่ยนมีรอยหวายติดตัว ห้ามบรรพชาคนมี
หมายประกาศจับ ห้ามบรรพชาคนเท้าปุก
ห้ามบรรพชาคนมีโรคเรื้อรัง ห้ามบรรพชา
คนมีรูปร่างไม่สมประกอบ ห้ามบรรพชาคน
ตาบอดข้างเคียว ห้ามบรรพชาคนง่อย ห้าม
บรรพชาคนกระจอก ห้ามบรรพชาคนเป็น
โรคอัมพาต ห้ามบรรพชาคนมีอิริยาบถขาด
ห้ามบรรพชาคนแก่ ห้ามบรรพชาคนตาบอด
๒ ข้าง ห้ามบรรพชาคนใบ้ ห้ามบรรพชา
คนหูหนวก ห้ามบรรพชาคนทั้งบอดและใบ้
ห้ามบรรพชาคนทั้งบอดและหนวก ห้าม
บรรพชาคนทั้งใบ้และหนวก ห้ามบรรพชา