๑๔ บท ที่เป็นไปกับด้วยความสัมพันธ์คำบอกลาสิกขาเหล่านี้ คือ :-
พุทฺธํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนพระพุทธเจ้า
ธมฺมํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระธรรม
สงฺฆํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์
สิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขา
วินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัย
ปาฏิโมกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิโมกข์
อุทฺเทสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอุเทศ
อุปชฺฌายํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอุปัชฌายะ
อาจริยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอาจารย์
สทฺธิวิหาริกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสัทธิวิหาริก
อนฺเตวาสิกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอันเตวาสิก
สมานูปชฺฌายกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอุปัชฌายะ
สมานาจริยกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอาจารย์
สพฺรหฺมจารึ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระเพื่อนพรหมจรรย์
พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว แม้ในวาระว่าด้วยการบอกลาสิกขานี้.
อนึ่ง คำว่า วทติ วิญฺญาเปติ ในทุก ๆ บท มีเนื้อความดังต่อ
ไปนี้ :-
ภิกษุผู้กระสันนั้น ลั่นวาจากล่าว และยังบุคคลซึ่งตนบอกให้รู้แจ้ง
คือ ประกาศให้ได้ยิน ได้แก่ให้เข้าใจ ด้วยการลั่นวาจานั้นนั่นเองว่า ภิกษุนี้
มีความประสงค์จะละศาสนา จะพ้นจากศาสนาจะละความเป็นภิกษุ จึงเปล่ง
ถ้อยคำนี้.